Oczyszczalnie biologiczne AQUABIN OPTIMAX, PRO i VIRO

Trzy serie AQUABIN - różne konstrukcje i zastosowania

AQUABIN OPTIMAX, OPTIMAX PRO i OPTIMAX VIRO to budżetowe oczyszczalnie biologiczne w dobrej cenie. Ich mocną stroną nie jest rozbudowane wyposażenie ani długa lista technologicznych dodatków, lecz prosta konstrukcja, automatyczna praca w technologii SBR i kilka wariantów pozwalających dopasować urządzenie do warunków działki.

To rozsądna propozycja dla osób, które szukają funkcjonalnej oczyszczalni bez niepotrzebnego podnoszenia kosztów inwestycji. Jak w przypadku każdego urządzenia biologicznego, o efekcie nie decyduje jednak sama cena ani nazwa modelu, lecz prawidłowy dobór, montaż i późniejsza eksploatacja.

Największa, najdroższa albo najbardziej rozbudowana wersja nie zawsze będzie najlepsza.

Trzy serie AQUABIN - nie trzy poziomy jakości

Nazwy OPTIMAX, OPTIMAX PRO i OPTIMAX VIRO mogą sugerować prostą hierarchię: wersja podstawowa, lepsza i najlepsza.

Nie na tym polega różnica.

To trzy rodziny urządzeń o odmiennej konstrukcji i sposobie zastosowania. Wybór powinien zależeć przede wszystkim od:

• liczby użytkowników,
• ilości powstających ścieków,
• sposobu korzystania z wody,
• miejsca dostępnego na działce,
• głębokości kanalizacji wychodzącej z budynku,
• rodzaju gruntu i poziomu wód gruntowych,
• położenia systemu rozsączającego,
• konieczności ciśnieniowego przetłoczenia ścieków oczyszczonych.

Wszystkie serie mają biologicznie oczyszczać ścieki. Nie każda potrzebuje jednak do tego takich samych warunków.

Najpierw dom i działka, dopiero później model

Dobór oczyszczalni często zaczyna się od pytania:

Ile osób mieszka w domu?

To ważna informacja, ale sama nie wystarczy.

Dwa domy zamieszkane przez cztery osoby mogą generować zupełnie inne obciążenie. W jednym mieszkańcy korzystają głównie z prysznica i zużywają wodę dość równomiernie. W drugim jest duża wanna, częste pranie, dwie łazienki i goście pojawiający się w każdy weekend.

Równie ważna jest działka. A działki potrafią mieć własne zdanie.

Na jednej znajdziemy piasek, niski poziom wód gruntowych i naturalny spadek terenu. Na drugiej pojawi się glina, wysoka woda oraz konieczność wykonania rozsączania w podniesionym nasypie.

Czasem największym problemem nie jest jednak grunt, lecz rura kanalizacyjna wychodząca z domu znacznie głębiej, niż przewidywano.

Przed wyborem oczyszczalni trzeba sprawdzić:

1. liczbę stałych i okresowych użytkowników,
2. sposób korzystania z wody,
3. głębokość dna rury wychodzącej z budynku,
4. dostępną powierzchnię działki,
5. rodzaj gruntu i poziom wód gruntowych,
6. położenie miejsca, do którego trafią ścieki oczyszczone.

Dopiero później warto porównywać nazwy modeli.

AQUABIN OPTIMAX - podstawowa i najszersza seria

Seria OPTIMAX obejmuje modele 4, 5, 6, 10 i 12.

Mniejsze wersje OPTIMAX 4, 5 i 6 są oczyszczalniami jednozbiornikowymi. Cały proces biologiczny odbywa się w jednym reaktorze.

Modele OPTIMAX 10 i 12 tworzą większe układy dwuzbiornikowe, przeznaczone dla większej liczby użytkowników.

Oznacza to, że nazwa OPTIMAX nie opisuje jednej konstrukcji występującej jedynie w kilku rozmiarach. Pod wspólną nazwą znajdują się zarówno stosunkowo zwarte oczyszczalnie przydomowe, jak i większe systemy wymagające dłuższego wykopu.

Standardowy OPTIMAX będzie naturalnym punktem wyjścia przy wielu typowych inwestycjach. Nadal trzeba jednak dopasować konkretny model do przepływu ścieków, liczby użytkowników i warunków montażu.

Nie jest to oczyszczalnia przeznaczona wyłącznie do gruntów piaszczystych. Rodzaj gruntu wpływa przede wszystkim na sposób dalszego zagospodarowania ścieków oczyszczonych.

Dobry reaktor nie zmieni gliny w piasek.

AQUABIN OPTIMAX PRO - większy układ dwuzbiornikowy

Seria OPTIMAX PRO obejmuje modele PRO 4, PRO 6 i PRO 8.

Każdy z nich jest układem dwuzbiornikowym i dwukomorowym. W praktyce oznacza to:

• większą całkowitą objętość systemu,
• dłuższy wykop,
• więcej miejsca potrzebnego na działce,
• większy zakres prac ziemnych,
• konieczność pozostawienia dostępu do obu zbiorników.

Dopisek PRO nie oznacza automatycznie, że oczyszczalnia będzie lepsza w każdych warunkach.

Na przestronnej działce większy układ można wygodnie rozmieścić. Na wąskim terenie, pomiędzy domem, studnią, granicami działki i pozostałym zagospodarowaniem, dodatkowa długość może stać się poważnym ograniczeniem.

Dwa zbiorniki oznaczają większy układ, ale sama konstrukcja nie pozwala automatycznie traktować pierwszego zbiornika jako klasycznego osadnika wstępnego, zabezpieczenia przed tłuszczem czy specjalnego bufora na duże chwilowe zrzuty.

PRO to większa konstrukcja. Jej wybór powinien mieć konkretne uzasadnienie, a nie wynikać wyłącznie z atrakcyjnie brzmiącej nazwy.

AQUABIN OPTIMAX VIRO - gdy potrzebne jest tłoczenie

Seria OPTIMAX VIRO obejmuje modele 5 VIRO i 6 VIRO.

Są to oczyszczalnie jednozbiornikowe wyposażone w pompę mechaniczną Pedrollo, która odpompowuje ścieki oczyszczone pod ciśnieniem.

Takie rozwiązanie może być potrzebne, gdy:

• system rozsączający znajduje się wyżej niż oczyszczalnia,
• rozsączanie trzeba wykonać w podniesionym nasypie,
• ukształtowanie działki uniemożliwia odpływ grawitacyjny,
• ścieki oczyszczone trzeba przetłoczyć do innej części działki.

Pompa znajduje się w specjalnym koszu wyposażonym w sito i materiał filtrujący. Ogranicza to dopływ większych zanieczyszczeń oraz frakcji pływających do pompy.

VIRO ma również dodatkowy wylot awaryjny. Producent przewiduje podłączenie do niego osobnego systemu rozsączającego, który może przejąć odpływ podczas awarii pompy albo braku zasilania.

Nie jest to jednak przypadkowa rura wypuszczona obok zbiornika. Dodatkowe rozsączanie przy wylocie awaryjnym trzeba uwzględnić podczas planowania całej instalacji.

Pompa może pokonać różnicę wysokości, ale nie poprawi przepuszczalności gruntu.

VIRO rozwiązuje problem transportu ścieków oczyszczonych. Nie sprawi, że źle dobrane rozsączanie zacznie nagle działać w nieprzepuszczalnej glinie.

Porównanie serii AQUABIN

Tabela porządkuje wybór, ale nie zastępuje sprawdzenia działki.

Jak działa technologia SBR?

Wszystkie opisane serie wykorzystują osad czynny i technologię SBR, czyli sekwencyjny reaktor biologiczny.

Nazwa brzmi technicznie. Sama zasada jest dość prosta.

Oczyszczalnia realizuje trzy główne fazy:

1. Napowietrzanie - dmuchawa dostarcza tlen, a ścieki są mieszane.
2. Sedymentacja - napowietrzanie zostaje przerwane, a osad opada na dno.
3. Dekantacja - warstwa ścieków oczyszczonych zostaje odpompowana.

Sterownik pilnuje kolejności tych procesów. Użytkownik nie musi ręcznie uruchamiać każdej fazy.

Automatyczne sterowanie nie oznacza jednak, że urządzenie samodzielnie rozwiąże każdy problem. Sterownik może sygnalizować wybrane usterki techniczne, ale nie oceni, czy do reaktora trafiło zbyt dużo chloru, czy wentylacja została dobrze wykonana albo czy grunt przyjmuje ścieki oczyszczone.

Sterownik pilnuje procesu. Nie zastępuje prawidłowego projektu i zdrowego rozsądku.

Po uruchomieniu oczyszczalnia potrzebuje czasu na rozwinięcie flory bakteryjnej. Pełna biologia nie pojawia się natychmiast po podłączeniu zasilania.

Efekt piątkowego wieczoru

Oczyszczalnia nie widzi liczby mieszkańców zapisanej w formularzu. Widzi ilość ścieków i tempo, w jakim dopływają one do zbiornika.

Wyobraźmy sobie czteroosobową rodzinę. W piątek wieczorem jedna osoba korzysta z wanny. W tym samym czasie pracuje pralka, zmywarka kończy program, a pozostali domownicy kolejno idą pod prysznic. Dobowe zużycie wody może nadal mieścić się w typowym zakresie. Duża część ścieków trafia jednak do oczyszczalni w krótkim czasie.

Reaktor SBR może magazynować ścieki i ograniczać wahania obciążenia, ale jego pojemność nie jest nieskończona. Dlatego przy doborze liczy się nie tylko liczba użytkowników, lecz również sposób korzystania z domu.

Nie trzeba mierzyć każdej kąpieli z kalkulatorem. Wystarczy uczciwie powiedzieć, jak wygląda codzienne zużycie wody.

Biologicznej oczyszczalni nie warto przewymiarowywać

Osad czynny potrzebuje regularnego dopływu substancji organicznych. Zbyt duży reaktor przy małej liczbie mieszkańców może być niedociążony. Zbyt mały będzie regularnie przeciążany.

Prawidłowy dobór leży pośrodku.

Jak żyje się z oczyszczalnią AQUABIN?

Czy oczyszczalnia będzie powodować nieprzyjemne zapachy?

Prawidłowo napowietrzana, wentylowana i eksploatowana oczyszczalnia nie powinna stale uprzykrzać życia zapachem.

Jeżeli zaczyna być wyczuwalna, przyczyną może być:

• brak napowietrzania,
• problem z dmuchawą,
• niewłaściwa wentylacja,
• przeciążenie,
• agresywna chemia,
• dłuższy brak prądu,
• zaburzenie biologii.

Sterownik może wykryć część usterek technicznych, ale nie ma nosa. Użytkownik nadal powinien reagować na zmianę zapachu, poziomu ścieków albo wyglądu odpływu.

Oczyszczalnia nie powinna przypominać o swoim istnieniu podczas każdego spotkania na tarasie.

Czy dmuchawa będzie słyszalna?

Dmuchawa znajduje się w zewnętrznej szafie sterującej. Podczas pracy może być słyszalna w jej bezpośrednim sąsiedztwie.

Dlatego szafy nie warto montować tuż przy:

• oknie sypialni,
• tarasie,
• miejscu odpoczynku.

Powinna być dostępna dla użytkownika i serwisu, osłonięta przed pełnym słońcem oraz ustawiona tak, aby można było zauważyć sygnalizację alarmową.

Co dzieje się podczas urlopu?

Oczyszczalnia ma tryb urlopowy, który ogranicza normalną pracę i podtrzymuje napowietrzanie.

Pomaga to zachować warunki dla flory bakteryjnej podczas dłuższej nieobecności. Nie oznacza jednak, że osad czynny może przez wiele miesięcy żyć bez dopływu ścieków.

Dom pusty przez dwa tygodnie i budynek użytkowany wyłącznie przez kilka weekendów w roku to dwie różne sytuacje.

Co dzieje się przy braku prądu?

Bez energii nie działa dmuchawa ani automatyczny cykl oczyszczania. W VIRO zatrzymuje się również pompa odpływowa.

Krótka przerwa nie musi oznaczać natychmiastowej awarii. Podczas dłuższego zaniku zasilania należy jednak ograniczyć zużycie wody.

Reaktor ma określoną pojemność. Nie może bez końca przyjmować nowych ścieków bez napowietrzania i odpompowania.

Cztery rzeczy do sprawdzenia przed zakupem

1. Jak głęboko wychodzi kanalizacja?

Potrzebny jest pomiar od poziomu terenu do dna rury kanalizacyjnej.

Trzeba również uwzględnić odległość do oczyszczalni i wymagany spadek przewodu. Zbiornika nie można zakopywać bez końca, dokładając kolejne nadbudowy.

Sama wersja PRO nie rozwiązuje automatycznie problemu głęboko wychodzącej kanalizacji.

2. Czy wszystko zmieści się na działce?

Liczy się nie tylko obrys zbiornika. Potrzebne jest miejsce na wykop, obsypkę, przewody, szafę sterującą, rozsączanie i dostęp serwisowy. Przy modelach dwuzbiornikowych potrzebny będzie również odpowiednio dłuższy teren montażu.

Oczyszczalnia nie kończy współpracy z właścicielem w dniu zasypania wykopu.

3. Czy grunt przyjmie ścieki oczyszczone?

Tunele i drenaż nie są magiczną skrzynką, do której można skierować dowolną ilość ścieków oczyszczonych.

Przy glinie lub wysokim poziomie wód gruntowych może być potrzebny podniesiony nasyp, wymiana gruntu albo inne rozwiązanie.

Najpierw trzeba sprawdzić warunki. Dopiero później dobiera się układ.

4. Czy w domu pracuje zmiękczacz wody?

Podczas regeneracji zmiękczacz odprowadza popłuczyny zawierające solankę.

Duży, okresowy zrzut soli może poważnie zaszkodzić bakteriom osadu czynnego, a przy wysokim stężeniu zniszczyć część flory biologicznej - podobnie jak nadmierna ilość chloru.

Popłuczyn nie należy więc bezrefleksyjnie kierować do biologicznej oczyszczalni. Sposób ich zagospodarowania trzeba rozwiązać indywidualnie już na etapie planowania instalacji.

Oczyszczalnia to cały system

Sam czarny zbiornik nie tworzy kompletnej instalacji.

Potrzebne są również:

• prawidłowy dopływ kanalizacyjny,
• dmuchawa i sterownik,
• zasilanie,
• przewody powietrzne,
• wentylacja wysoka,
• grawitacyjne odprowadzenie ścieków oczyszczonych albo instalacja z pompą,
• układ wprowadzania ścieków oczyszczonych do gruntu,
• dostęp do serwisu i opróżniania.

Każdy element ma inne zadanie.

Dobry reaktor nie naprawi niedrożnej wentylacji. Pompa nie poprawi przepuszczalności gliny. Duże tunele nie pomogą, jeżeli zostaną źle zamontowane.

Automatyczna nie znaczy bezobsługowa

Sterownik sam prowadzi kolejne fazy procesu. Oczyszczalnia nadal wymaga jednak okresowej kontroli.

Użytkownik powinien zwracać uwagę na:

• komunikaty sterownika,
• nietypowy zapach,
• pracę dmuchawy,
• poziom ścieków,
• stan układu rozsączającego,
• drożność kosza i sita w VIRO.

Producent zaleca usuwanie osadu raz w roku, nie rzadziej niż raz na dwa lata. Rzeczywista częstotliwość zależy od liczby użytkowników i sposobu eksploatacji.

Do oczyszczalni nie powinny trafiać między innymi:

• chusteczki nawilżane,
• ręczniki papierowe,
• podpaski i pieluchy,
• resztki jedzenia,
• duże ilości oleju i tłuszczu,
• farby, rozpuszczalniki i paliwa,
• leki,
• skoncentrowany chlor,
• wody opadowe i drenażowe.

Jednorazowe umycie łazienki nie zabije całej biologii. Problemem jest regularne stosowanie nadmiernych ilości agresywnej chemii albo wylanie do kanalizacji skoncentrowanego preparatu. Toaleta i zlew nie są zamiennikiem pojemnika na odpady.

Montaż - tu nie warto improwizować

Zbiornik powinien być zamontowany zgodnie z instrukcją producenta, w szczególności:

• na prawidłowo przygotowanym podłożu,
• dokładnie wypoziomowany,
• obsypany odpowiednim materiałem,
• napełniany podczas zasypywania,
• posadowiony na dopuszczalnej głębokości,
• chroniony przed ruchem pojazdów,
• pozostawiony z dostępnymi włazami.

Szafa sterująca powinna znaleźć się w miejscu zacienionym, dostępnym i takim, w którym widoczna będzie sygnalizacja alarmowa. Ukrycie jej za żywopłotem może dobrze wyglądać na zdjęciu. Gorzej, gdy trzeba szybko sprawdzić dmuchawę.

Nie można również pomijać wentylacji wysokiej. Jej błędne wykonanie jest częstą przyczyną problemów z zapachem, za które później niesłusznie obwinia się samą oczyszczalnię.

Formalności

Formalności należy załatwić przed zakupem, a nie wtedy, gdy koparka stoi już przy ogrodzeniu.

Przy wprowadzaniu ścieków oczyszczonych do gruntu wymagane jest zgłoszenie wodnoprawne, natomiast odprowadzanie ścieków oczyszczonych do rowu wymaga pozwolenia wodnoprawnego.

Do tego dochodzi właściwa procedura budowlana, zachowanie wymaganych odległości, sprawdzenie dostępności kanalizacji oraz zapisów dotyczących konkretnej działki. Status rowu również trzeba ocenić indywidualnie.

Dokumentacja nie oczyszcza ścieków, ale jej brak czasami potrafi skutecznie oczyścić portfel.

Którą serię AQUABIN wybrać?

OPTIMAX będzie punktem wyjścia przy wielu typowych instalacjach. Konkretna wersja musi być dopasowana do liczby użytkowników, przepływu ścieków i miejsca na działce.

OPTIMAX PRO jest większym układem dwuzbiornikowym. Wymaga więcej przestrzeni i powinien być wybierany wtedy, gdy jego konstrukcja ma rzeczywiste uzasadnienie.

OPTIMAX VIRO warto rozważyć, gdy ścieki oczyszczone trzeba przetłoczyć wyżej lub dalej. Pompa ułatwia transport, ale nie zastępuje prawidłowego doboru rozsączania.

AQUABIN to budżetowa seria oczyszczalni SBR w dobrej cenie. Są to proste i funkcjonalne urządzenia, bez rozbudowanego wyposażenia, które nie zawsze jest potrzebne.

Najczęstsze pytania

Czym różnią się OPTIMAX, OPTIMAX PRO i OPTIMAX VIRO?

OPTIMAX jest najszerszą serią i obejmuje modele jedno- oraz dwuzbiornikowe. OPTIMAX PRO to większe układy dwuzbiornikowe, natomiast OPTIMAX VIRO ma zintegrowaną pompę do ciśnieniowego odpompowania ścieków oczyszczonych.

Kiedy warto wybrać OPTIMAX VIRO?

VIRO warto rozważyć, gdy ścieki oczyszczone trzeba przetłoczyć do wyżej położonego nasypu albo innej części działki. Pompa rozwiązuje problem transportu ścieków oczyszczonych, ale nie poprawia przepuszczalności gruntu.

Czy oczyszczalnia AQUABIN będzie powodować nieprzyjemne zapachy?

Prawidłowo napowietrzana, wentylowana i eksploatowana instalacja nie powinna powodować stałych uciążliwości. Zapach może świadczyć o problemie z dmuchawą, wentylacją, przeciążeniu albo zaburzeniu biologii.

Czy popłuczyny ze zmiękczacza można skierować do oczyszczalni biologicznej?

Nie należy robić tego bez indywidualnej analizy. Solanka może poważnie zaszkodzić bakteriom osadu czynnego, dlatego sposób zagospodarowania popłuczyn powinien zostać ustalony już na etapie projektowania instalacji.